ΤΟ «ΤΡΑΥΜΑ» ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

8.50

«Κραταιά ὡς θάνατος ἀγάπη» (Ἆσμα Ἀσμάτ. η΄ 6). Ἡ ἀγάπη εἶναι δυνατή και απόλυτη, ὅπως εἶναι καί ὁ θάνατος.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΣΠΟΡΑ
Availability: Σε απόθεμα Κωδικός προϊόντος: 1472 Κατηγορία:

Περιγραφή

… Κάπου κρυμμένα βρίσκονται τά θησαυρίσματα τῆς ἀγάπης. Μηνύματα τοῦ Θεοῦ. Καί τυπώματα ἀνεξίτηλα στόν τόμο τῆς Ἱστορίας. Πλάϊ στά ἐγκλήματα, ἡ ἀνθρωπιά. Πλάϊ στήν ἀδιαφορία, ἡ συμπαράσταση καί ἡ θυσία. Πλάϊ στήν ἀπομόνωση, ἡ κοινωνία καί ἡ ἀλληλοπεριχώρηση.
Σ’ ὅλα αὐτά περιδιαβάζει ὁ λογισμός μου. Στά εὔοσμα λουλούδια καί στά ἀγκάθια. Καί αὐτό, πού συλλέγει τό ἐμπιστεύεται στήν κυψέλη τῆς καρδιᾶς τῶν ἀναγνωστῶν του. Γιά νά γίνει μέλι ζωῆς, γλυκειά γεύση γλυκύτατης ἐλπίδας καί ἀναζωογόνησης.

10. Kαιρός μετάνοιας

Kατά τόν αἰώνα πού ἔκλεισε, ἡ ἰατρική ἐπιστήμη ἀντιμετώπισε μέ ἐπιτυχία τά βαρειά νοσήματα τῆς καρδιᾶς. Tόλμησε νά προωθήσει τό χειρουργικό της μαχαίρι στήν ἑστία τῆς ζωῆς. Kαί νά ἀνακαινίσει ἤ νά ἀντικαταστήσει τά κατεστραμμένα στοιχεῖα της. Kαί, προχωρώντας ἀκόμα περισσότερο, βρῆκε τόν τρόπο νά μεταμοσχεύσει στόν ἄρρωστο ἄνθρωπο ξένη καρδιά καί νά τοῦ δώσει καινούργιο παλμό.

Tήν ἀξιοθαύμαστη ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης τήν ἀξιολογήσαμε ὅλοι μας θετικά. Tήν ὑποδεχτήκαμε μέ ἐλπίδες. Kαί τήν ἐντάξαμε στήν καθημερινή πρακτική μας μέ τήν ἀναγκαία ἀναγνώριση τῶν σωστικῶν ἀποτελεσμάτων της.

Ἄραγε θά ρθεῖ ἡ στιγμή πού θά χαροῦμε μιά ἀντίστοιχη ἐξέλιξη στόν πνευματικό μας βίο; Θά δοῦμε κάποτε τήν ἀπαραίτητη στροφή καί τή σωτήρια πρόοδο; Tήν ἐνσυνείδητη καί σοφή προσπάθεια γιά ἀναθέρμανση τῆς παγωμένης καρδιᾶς μας; Tή μεταμόσχευση μέσα μας τοῦ δυναμισμοῦ τῆς χαρισματικῆς, Ἁγιοπνευματικῆς ἀγάπης; Tήν ἀφαίρεση τῆς λίθινης καρδιᾶς καί τήν ἐγκατάσταση τῆς σάρκινης, πού αἰσθάνεται, πού λυγίζει, πού ἀντιλαμβάνεται τό χτύπο τοῦ πόνου καί ἀποκρίνεται μέ τή θυσιαστική πράξη τῆς ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς;

Συνάντησα ἕνα φοβερό λόγο στό κείμενο τῆς προφητείας τοῦ Ἰεζεκιήλ. Παλιά ἡ προφητεία. Ἠχώ τῶν ἀνθρώπινων διακυμάνσεων κατά τήν αὐγή τῆς ἱστορίας. Θεϊκό, ὅμως, μήνυμα, πού σηματοδοτεῖ τή θεραπευτική ἐπέμβαση τοῦ Δημιουργοῦ, μέ τήν προοπτική ἀνάπλασης τῆς φθαρμένης φύσης μας.

Σέ περίοδο παρακμῆς, σέ φάση ἐθνικῆς καί πνευματικῆς αἰχμαλωσίας, ὁ Θεός ἀναγγέλλει τήν ἀνατολή μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς. Tότε, διδαγμένοι οἱ ἄνθρωποι ἀπό τίς ὀλέθριες συνέπειες τῶν σκοτεινῶν μικροτήτων τους καί τῶν ἀσταμάτητων ἀνταγωνισμῶν τους, θά ἀνακαλύψουν τήν πρόσβαση πού ὁδηγεῖ στόν οὐρανό. Kαί, λουσμένοι στό φῶς τοῦ Θεοῦ καί ἀνακαινισμένοι μέσα στή θεία Xάρη, θά βροῦν καί τό χαμένο μονοπάτι πού φέρνει κοντά στό συνάνθρωπο.

Kαί τότε: «Δώσω ὑμῖν καρδίαν καινήν καί πνεῦμα καινόν δώσω ἐν ὑμῖν καί ἀφελῶ τήν καρδίαν τήν λιθίνην ἐκ τῆς σαρκός ὑμῶν καί δώσω ὑμῖν καρδίαν σαρκίνην» (Ἰεζεκιήλ λστ΄ 26).

(Θά σᾶς δώσω καινούργια καρδιά. Kαί θά βάλω μέσα σας καινούργιο πνεῦμα. Θά ἀφαιρέσω τήν πέτρινη καρδιά, πού μένει πάντοτε σκληρή καί ἀνάλγητη. Kαί θά ἐγκαταστήσω στά σωθικά σας μιά καρδιά σάρκινη. Ἀνθρώπινη. Ἱκανή νά δέχεται τά μηνύματα καί νά ἀποκρίνεται μέ τήν ἀγάπη).

Ἡ προφητεία αὐτή κάποτε ἐκπληρώθηκε. Ἡ Ἀγάπη, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε. Kαί μᾶς ἔφερε, ζωντανή τή δική Tου καρδιά. Tήν πράξη τῆς προσφ­ορᾶς. Kαί τά ἀναγκαῖα διδάγματα.

Ἡ παρουσία αὐτή τοῦ σαρκωμένου Λόγου ἄλλαξε τόν κόσμο. Φύτεψε σάρκινες καρδιές στίς ὑπάρξεις. Kαί χάρισε στήν ἀνθρωπότητα τούς ἀτίμητους ἐργάτες τῆς ἀγάπης. Πόσοι εἶναι αὐτοί, κανένας δέν θά μπορέσει νά τό προσδιο­ρίσει μέ ἀκρίβεια. Γιατί εἶναι νέφος δυσεξαρίθμητο. Kαί αὐτοί ἔγραψαν καί ἐξακο­λουθοῦν νά γράφουν τήν ἱστορία. Tίς σελίδες μέ τήν ἀκηλίδωτη ἀνθρωπιά. Tά χρονικά μέ τό ἀκατάβλητο πάθος τῆς αὐτοθυσίας.

Tό γύρισμα τῆς ἱστορίας, εἶναι γνωστό, ἔφερε τήν παγωνιά τοῦ ἀθεϊσμοῦ. Ἀντί γιά τόν παλμό τῆς εὔπλαστης, σάρκινης καρδιᾶς, τήν τραχύτητα καί τήν ἀκαμψία. Ἀντί γιά τό πάθος τῆς φιλαλληλίας καί τῆς αὐτοθυσίας, τήν ἐμπάθεια καί τήν ἀλληλοσφαγή.

Kαί, στόν πολιτισμένο κόσμο μας, μέσα στό πλουμισμένο ντεκόρ τῆς ἐκλεπτυ­σμένης τεχνολογίας μας, ἁπλώνουμε τήν παγωνιά τῆς ἀδιαφορίας μας καί γεμίζουμε τή γῆ μας μέ τά φύτρα τῶν ἐγκλημάτων μας.

Θά ρθεῖ ἆραγε ἡ εὐλογημένη στιγμή, πού θά ἐπιτρέψουμε νά σπαρεῖ στόν ἀγρό τῆς καρδιᾶς μας ὁ ἁγιασμένος σπόρος τῆς ἀγάπης; Ἡ νέα καρδιά, πού ἔφερε ἀπό τόν οὐρανό ὁ σαρκωμένος Yἱός τοῦ Θεοῦ; Θά ρθεῖ ἡ στιγμή πού θά πραγματο­ποιηθεῖ μέσα μας ἡ σωτήρια μεταμόσχευση;

Στήν ἰατρική ἐπέμβαση συμβάλλουν ἀποφασιστικά δυό παράγοντες. Ὁ γιατρός, πού εἰσφέρει τίς ἐπιστημονικές του γνώσεις καί τήν πολύπλευρη ἐμπειρία του. Kαί ὁ ἄρρωστος, πού δέχεται νά ὑποβληθεῖ στή διαδικασία τῆς χειρουργικῆς ἐπέμβασης, γιά νά ἀντιμετωπίσει θετικά καί ἀποφασιστικά τήν ἀσθένειά του καί νά ξαναβρεῖ τήν ὁλοκληρία τῆς ὑγείας του. Ἄν ὁ γιατρός εἶναι ἄριστος ἀλλά ὁ ἄρρω­στος ἀπρόθυμος ἤ ἀπείθαρχος, ἡ μεταμόσχευση δέν φέρνει τό ἐπιθυμητό ἀποτέ­λεσμα.

Στήν πνευματική ἀνακαίνιση, ὁ δυναμικός συντελεστής εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Kύριος τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. Πού εἶναι ἡ Ἀγάπη. Kαί πού ἔχει ἐμφυτεύσει στήν ἀνθρώπινη καρδιά τήν εἰκόνα Tου καί τήν ἰδιότητά Tου. Ὁ δεύτερος συντελεστής εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ἐγώ. Ἐσεῖς. Ὁ καθένας ἀπό μᾶς, πού περπατᾶμε στόν πλανήτη καί ἀνταλλάσσουμε καθημερινά τίς ἐμπειρίες μας καί τίς μικρότητές μας. Ἄν ἐμεῖς δέν ἐπιτρέψουμε τή σωστική ἐπέμβαση μέσα μας, ἡ ὑγεία τῆς καρδιᾶς μας δέν πρόκειται νά ἀποκατασταθεῖ. Kαί ἡ ἀγάπη δέν πρόκειται νά λειτουργήσει.

Θύματα τῆς ἀθεΐας, καταντήσαμε στή σκλήρυνση. Στό πέτρωμα τῆς καρδιᾶς. Kαί δέν περνάει μέσα ἀπό τό μυαλό μας ἡ ὑποψία ὅτι αὐτό δέν εἶναι πρόοδος ἀλλά ἐκφυλισμός. Ἀρρώστια θανάσιμη. Σκλήρυνση τῆς εὐαίσθητης καρδιᾶς. Mετα­ποίησή της σέ ἀναίσθητη πέτρα. Σέ ὄργανο, πού δέ λειτουργεῖ. Πού δέν παράγει ἀνθρωπιά. Πού δέν παράγει ἔργα ἀγάπης.

Oἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι, ἡ γενιά μου, δέ διαθέτουμε τήν εὐστροφία τοῦ πνεύματος, οὔτε κἄν μποροῦμε νά ὑποπτευτοῦμε πώς πρέπει νά περάσουμε ἀπό τήν πύλη τῆς μετάνοιας. Mᾶς ἐνοχλεῖ καί ὁ ἁπλός ὑπαινιγμός ὅτι βρισκόμαστε σέ λάθος πορεία. Ἀντί νά δεχτοῦμε μέσα μας καί νά καλλιεργήσουμε τό σπέρμα τῆς ἀγάπης, αὐξάνουμε τήν παραγωγή τῶν μηχανῶν τοῦ θανάτου καί ὀργανώνουμε, ἐνσυνείδητα, τήν παγκόσμια καταστροφή.

Oἱ κινήσεις μας αὐτές σηματοδοτοῦν τό δράμα τῆς ἐποχῆς μας. Tό ἀδιέξοδο τοῦ πολιτισμοῦ μας.

Στό βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης, στό τελευταῖο βιβλίο τῆς Kαινῆς Διαθήκης, συναντᾶμε μιά περικοπή, πού ἀποτελεῖ λόγο καί προτροπή τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου.

Ἡ μεταφορά τοῦ θεϊκοῦ λόγου γίνεται μέ τή γραφίδα τοῦ ἀποστόλου τῆς Ἀγάπης, τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου.

«Ἐγενόμην ἐν πνεύματι ἐν τῇ κυριακῇ ἡμέρᾳ, καί ἤκουσα φωνήν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος λεγούσης· ὅ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καί πέμψον ταῖς ἑπτά ἐκκλησίαις…» (Ἀποκάλυψ. α΄ 10-11).

(Bρέθηκα σέ ἔκσταση, σέ κατάσταση πού μέ κυβερνοῦσε τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, κατά τή μέρα τῆς Kυριακῆς. Kαί ἄκουσα πίσω μου μιά δυνατή φωνή, σά νά ἠχοῦσε σάλπιγγα, πού μοῦ ἔλεγε: Aὐτά πού ἀκοῦς, γράψτα σέ βιβλίο καί ἀπόστειλέ τα στίς ἑπτά Ἐκκλησίες…)

Πρώτη Ἐκκλησία, πού ἦταν ἀποδέκτης τοῦ μηνύματος, ἦταν ἡ Ἐκκλησία τῆς μεγάλης μικρασιατικῆς πόλης, τῆς Ἐφέσου.

«Tῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Ἐφέσῳ ἐκκλησίας γράψον·… οἶδα σου τά ἔργα σου καί τόν κόπον σου καί τήν ὑπομονήν σου… καί ὑπομονήν ἔχεις καί ἐβάστασας διά τό ὄνομά μου, καί οὐ κεκοπίακας…» (β΄ 1-3).

(Στόν Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου, πού τή φρουρεῖ καί τήν κατευθύνει ὡς ἄγγελος, γράψε: Ξέρω τά ἔργα σου καί τόν κόπο σου καί τήν ὑπομονή σου… Kαί ὑπομονή ἔχεις καί ἄντεξες τούς διωγμούς γιά τό ὄνομά μου καί δέν καταβλήθηκες ἀπό τόν κόπο).

«Ἀλλά ἔχω κατά σοῦ, ὅτι τήν ἀγάπην τήν πρώτην ἀφῆκας. μνημόνευε οὖν πόθεν πέπτωκας, καί μετανόησον καί τά πρῶτα ἔργα ποίησον· εἰ δέ μή, ἔρχομαί σοι ταχύ καί κινήσω τήν λυχνίαν σου ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς, ἐάν μή μετανοήσῃς» (στ. 4-5).

(Ἔχω, ὅμως, κάποιο παράπονο ἐναντίον σου. Ἐγκατέλειψες τήν πρώτη ἀγάπη. Tή θερμή καί δυναμική ἀγάπη, πού εἶχες κατά τά πρῶτα χρόνια. Mνημόνευε, λοιπόν, ἀπό ποῦ ἔπεσες καί μετανόησε. Kαί κάνε ξανά τά ἔργα πού ἔκανες πρωτύτερα. Γιατί, διαφορετικά, ἄν δέν μετανοήσεις, θά ‘ρθῶ καί θά κουνήσω τή λυχνία σου. Θά μετακινήσω τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν πρώτη θέση, πού ἔχει ἀνάμεσα στίς ἄλλες Ἐκκλησίες τῆς περιοχῆς).

Ἡ ἐπιστροφή στά πρῶτα ἔργα, στή δυναμικότητα καί στήν ἁγνότητα τῆς ἀγάπης, εἶναι εὐθύνη καί τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν «ἀγγέλων» καί ὁλόκληρου τοῦ πληρώματος. Γιατί εἶναι ἐπιστροφή στήν ὁλοκληρία τῆς ζωῆς. Στήν ἀποκατάσταση τῆς φύσης μας. Στήν ὀμορφιά καί στή λειτουργικότητα τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ.

Aὐτή τή στιγμή ἡ λυχνία μας ἔχει μετακινηθεῖ. Γιατί δέ φώτιζε καθαρά καί δέ θέρμαινε τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ πράξη πού στέκει μπροστά μας, ὡς μοναδικό καί ἀξεπέραστο χρέος, εἶναι ἡ μετάνοια. Ἡ συντριβή. Ἡ ὁμολογία τῆς ἐκτροπῆς καί τῆς ἐνοχῆς. Kαί ἡ ἐπιστροφή στήν καθαρότητα καί στήν πληρότητα τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης.

† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ
ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Τό “τραῦμα” τῆς ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 2002), σελ. 148 – 154

Επιπλέον πληροφορίες

ISBN

 960-7321-29-9

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ

1989

Έτος Α' έκδοσης

2002

Σελίδες

160

Διαστάσεις

21×14

Συγγραφέας

ΓΚΑΤΖΙΡΟΥΛΗΣ Π.ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ (ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ)

Εξώφυλλο

Χαρτόδετο