Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΦΩΣ ΚΑΙ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Περιγραφή

Ένας ζωγράφος, θέλοντας να μορφοποιήσει το έργο του, δεν προσθέτει σ’ αυτό σκοτάδι, αλλά φως, προσπαθώντας να αναδείξει τη συγκεκριμένη παράσταση με δια-βαθμισμένες χρωματικές φόρμες. Μέσα στα όρια του κόσμου ο προσωπικός άνθρωπος συναντάει τον προσωπικό Θεό. Τον συναντά όχι πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά κρυμμένο, όπως συναντάει τον ποιητή κρυμμένο μέσα στον λόγο της ποίησης και τον ζωγράφο μέσα στον λόγο των χρωμάτων. Η συνάντηση αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο “εν ταις καρδίαις ημών”, μόνο έτσι μπορεί να λάμψει “ο φωτισμός της γνώσεως της δόξης του Θεού”, και η μόνη δυνατή αποκάλυψη του προσώπου του Ιησού είναι “το υπέρ παν όνομα”. “Εγώ ειμί το φως του κόσμου” είναι όλες οι λέξεις που ονομάζουν το φως που με αυτές τίμησε και τον κάθε άνθρωπο: “Υμείς εστε το φως του κόσμου”.
Στην έρευνά μας αυτή, το φως είναι συγκεκριμένο και εκφράζει κοινωνία αγάπης προς τα μέσα σε σχέση με τον Υιό και το άγιο Πνεύμα και προς τα έξω με ολόκληρη τη δημιουργία. Το φως, που είναι ο Θεός μας, δεν μπορούμε να το εκφράσουμε με λόγο, ούτε να το βάλουμε στον νου μας, ούτε μπορούμε να το δούμε με τα μάτια τα σωματικά, ούτε να το καταλάβουμε, παρά μόνο με τον τρόπο που ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέει αναφερόμενος στο γεγονός της Μεταμορφώσεως του Κυρίου: “…Αλλά πώς το είδαν αυτό; (εννοεί το άκτιστο φως). […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Περιεχόμενα
Πρόλογος
– Ο Χριστός, το φως του κόσμου
– Ο Θεός εντέλλεται τη δημιουργία του φωτός – Η γνώση του μέσα απ’ την επιστήμη και την πατερική βιωματική παράδοση
– Ο Ιησούς Χριστός αποκαλύπτεται ως το φως
– Η σημασία του αποκαλυπτικού φωτός στη λατρεία (θεία Λειτουργία) και στα Μυστήρια της Εκκλησίας
– Υμνογραφία & Κανόνες
– Η γνώση και βίωση του αληθινού φωτός στον κόσμο
– Το φως στην τέχνη της Εκκλησίας – Αρχιτεκτονική Ναού – Αγιογραφία
– Το θείο φως μέσα από την ελληνική λογοτεχνία και την ποίηση
– Το ιλαρόν φως της εσπερινής ακολουθίας
Επίλογος
Περίληψη του δοκιμίου